Zespół złego wchłaniania

Do odpowiedniego wchłaniania pokarmów konieczne jest ich dokładnie strawienie. W procesie trawienia i wchłaniania biorą również udział kwasy żółciowe wytwarzane przez wątrobę. Trawienie i wchłanianie zachodzi głównie w jelicie czczym.

Do zaburzeń wchłaniania najczęściej dochodzi podczas różnych chorób jelita cienkiego, zwłaszcza w których dochodzi do uszkodzenia błony śluzowej.

Pozostałe czynniki ryzyka:

• zaawansowane stadium niewydolności trzustki
• całkowite lub częściowe wycięcie żołądka
• wycięcie dużego odcinka jelita cienkiego
• cukrzyca
• obecność pasożytów

Najbardziej charakterystycznym objawem jest przewlekła biegunka, zazwyczaj związana z chudnięciem i zaburzeniem wzrostu u dzieci. Wydalany kał jest jasny i połyskliwy. W związku z tym, że znajduje się w nim duża ilość niestrawionego tłuszczu nosi nazwę biegunki tłuszczowej.

Kolejnym objawem jest m.in. niedokrwistość powstająca w wyniku niedoboru żelaza i witaminy B12. Niedobór białka może spowodować wodobrzusze, a niedobór potasu może być przyczyną groźnych zaburzeń rytmu serca.

W dużej ilości przypadków obserwuje się także nawracające zapalenie języka, jamy ustnej, wzdęcia oraz przelewanie w jamie brzusznej.

Podstawowe badania służące do rozpoznania zespołu złego wchłaniania to badanie radiologiczne, biopsja jelita cienkiego oraz testy wchłaniania jelitowego. Testy te polegają na podaniu odpowiednich substancji chemicznych i obserwowaniu ich wydalania z kałem, moczem lub powietrzem wydechowym.

Podejmowanie decyzji w sprawie leczenia zależne jest od ostatecznej diagnozy. Podstawowym postępowaniem w leczeniu jest uzupełnianie niedoborów poprzez podawanie płynów, elektrolitów oraz witamin.

Zobacz również objawy tej choroby: Objawy zespołu złego wchłaniania